Banki ponosząc koszty emisji kart kredytowych, wykorzystują równocześnie wszystkie możliwe źródła dochodów, płynące z obsługi kart. Do głównych można zaliczyć:
1. opłaty za uczestnictwo. Większość banków i organizacji finansowych stosuje opłaty za uczestnictwo w swoim programie kartowym. Jest to opłata jednorazowa, pobierana od klientów, przy wydaniu pierwszej karty, a jej wielkość

rośnie wraz z atrakcyjnością produktu i zmniejszeniem zbiorowości, do której dany produkt jest adresowany.
W krajach rozwiniętych, dla produktów masowych, przeznaczonych do codziennego użytku opłata ta zazwyczaj wynosi 15-20 USD, natomiast dla kart uprzywilejowanych sięga nawet do 360 USD. Wysokości opłat są ustalane przez banki w oparciu o poziom dochodów grup społecznych, do których są adresowane oraz od szacunku liczby kart jakie można wydać po określonej opłacie. W Polsce, gdzie karty są oferowane przez banki głównie własnym klientom, posiadających w nim rachunki, opłaty są ustalane na stosunkowo niskim poziomie (nieodpłatnie lub poczynając od 5 zł w przypadku kart do bankomatów, a od 30 do 70 zł w przypadku pozostałych typów kart),

2.  opłaty za użytkowanie kart. Opłaty roczne za użytkowanie kart podlegają największym wahaniom koniunkturalnym uzależnionym od nacisków konkurencji. Przed kilku laty, znaczna ilość banków opłat nie pobierała ale wraz ze wzrostem ich ilości, opłaty roczne zostały wprowadzone. W ostatnim roku niektóre banki ponownie odstąpiły od pobierania omawianych opłat. Tam gdzie są one pobierane wynoszą na ogół około połowę opłaty za uczestnictwo. W niektórych bankach opłata roczna jest zróżnicowana w zależności od sposobu dokonywania płatności przez klienta - w przypadku dokonywania płatności na rzecz wydawcy bezpośrednio z rachunku bankowego posiadacza drogą inkasa opłaty roczne są obniżane o około 15 -20%,

3.  opłaty za wydawanie kart dodatkowych. W przypadku ubiegania się przez posiadacza karty o wydanie kart dodatkowych dla innych osób korzystających z tego samego rachunku, np. dla członków rodziny, pobierane są zazwyczaj dodatkowe opłaty w wysokości zbliżonej do opłat za uczestnictwo,

4. opłaty i marże od transakcji dokonywanych przy pomocy kart płatniczych. W systemach kart bankowych stosowane są opłaty za obsługę transakcji dokonywanych przy pomocy kart. Opłaty takie mogą występować, bądź to w postaci oprocentowania dokonanych transakcji, bądź jako opłaty stałe, niezależnie od wartości transakcji. W Polsce opłaty za dokonanie transakcji występują w przypadku kart charge. Transakcje są wliczane w ciężar rachunków posiadaczy, co wynika zarówno z konieczności odzyskania przez bank środków zaangażowanych w kredytowanie transakcji, jak i dążenia do „neutralizacji” oprocentowania środków oczekujących, średnio dwa tygodnie, na rachunku posiadacza karty do zakończenia okresu rozliczeniowego. Generalnie konieczność pobierania takich opłat wynika z wysokiego oprocentowania kredytów,

5. oprocentowanie płatności odłożonych. W przypadku odłożenia przez posiadacza karty części płatności na okres przekraczający ustalony w umowie z bankiem termin karencji (zazwyczaj 25 dni po okresie rozliczeniowym, czyli 40 dni po dokonaniu transakcji), banki rozpoczynają naliczanie odsetek od wartości zadłużenia. Stopa oprocentowania dla płatności odłożonych jest zwykle ustalana na wysokości 2-3 krotnie przekraczającej oprocentowanie kredytów gwarantowanych,

6. prowizje od transakcji skredytowanych przez banki skupujące. Umowy międzybankowe
w ramach organizacji płatniczych przewidują, że w przypadku rozliczenia przez bank skupujący transakcji dokonanej przy pomocy karty, bank ten przekazuje wydawcy karty prowizję w wysokości około 1% wartości tej transakcji, bez względu na lokalne zasady rozliczeń ze sprzedawcami. W odniesieniu do kart typu BUSINESS prowizje te - ze względu na wysokie średnie wartości jednostkowe transakcji - stanowią szczególnie atrakcyjne źródło dochodów, natomiast w przypadku popularnych kart płatniczych nabierają znaczenia w miarę wzrostu ilości wydawanych kart,

7. prowizje z tytułu wymiany walut w rozliczeniach międzynarodowych. Użytkowanie kart poza granicami kraju wydawcy zapewnia ich posiadaczom możliwość regulowania płatności w walucie lokalnej, co upoważnia wydawców do pobierania od klientów opłat za dokonywaną w ramach systemu, wymianę walut. Różnica pomiędzy tą opłatą, a kursami stosowanymi przy rozliczeniach międzybankowych może stać się źródłem znaczących korzyści banku.